Afdrukken voorjaar 2020

Agenda voorjaar 2020

Lente op Noorder Poort

Agenda

Het komend half jaar hopen we op de Noorder Poort de volgende programma’s aan te kunnen bieden. Uiteraard is dat afhankelijk van de corona-voorschriften van de overheid. Op onze website zenleven.nl kun je de laatste stand van zaken lezen.

Wijs naar de naam van een programma voor meer informatie.

 

Aanmelden voor een programma

 

DatumCodeProgrammaLeidingPrijs (2p / 1p kamer)
29 mei-1 juni2013wandelretraiteMyoko Suigen osho
& Kyosei Verboom
€ 209 / 276
9-14 juni2034verkorte dai-sesshinJiun Hogen roshi€ 326 / 430
16-21 juni2035kokoro-sesshinJiun Hogen roshi€ 326 / 430
26-28 juni2016zen weekendAnshin Tenjo osho€ 145 / 195
18-25 juli2017dai-sesshinJiun Hogen roshi€ 450 / 593
28-31 juli2018daily-life sesshinJiun Hogen roshi€ 145 / 195
 
15 augustus - 5 sept2019Zomer-training€ 1025 / 1355
15-20 augustus2020go-sesshinTetsue roshi€ 326 / 430
21-23 augustus2021zen weekendJiun Hogen roshi€ 145 / 195
29 augustus - 5 sept2022dai-sesshinJiun Hogen roshi€ 450 / 593
 
11-13 september2010body & mind weekendDaishin van Hoogdalem€ 145 / 195
28 september - 2 okt2023werkweek€ 25 / 70
2-4 oktober2024zen weekendMyoko Suigen osho€ 145 / 195
20-25 oktober2025go-sesshinAnshin Tenjo osho€ 326 / 430
2-6 november2026werkweek€ 25 / 70
 
13 nov - 12 dec2027Herfst-training€ 1265 / 1670
13-15 november2028zen weekendTetsue roshi€ 145 / 195
17-22 november2029kokoro-sesshinJiun Hogen roshi€ 326 / 430
23-26 november2030daily-life sesshinJiun Hogen roshi€ 145 / 195
27-29 november2031body & mind weekendDaishin van Hoogdalem€ 145 / 195
5-12 december 2032rohatsu-sesshin Jiun Hogen roshi€ 473 / 614
 
28 december - Jan 12033nieuwjaars-sesshinMyoko Suigen osho€ 284 / 371

Voor nadere informatie mail naar np@zeninstitute.org of bel op werkdagen tussen 9 en 12 naar 0521-321204. Of meld je meteen voor een programma aan.

 

Onze zenprogramma’s zijn niet voor iedereen financieel haalbaar. Daar hebben we iets op gevonden: het BeurZen-fonds. Lees hoe je een bijdrage aanvraagt uit dit fonds, of hoe je aan het fonds kunt doneren.

Herinnering aan Alvaro

Alvaro Tozan Cardona Hine was een zenleraar  in onze sangha. Hij woonde in New-Mexico, waar hij, op 28 augustus 2016, op 89 jarige leeftijd overleed.
Velen kennen hem nog vanwege de inspirerende poëzie-workshops die hij een tijd lang jaarlijks op de Noorder Poort gaf. Naast zenleraar was hij beeldend kunstenaar en dichter. Voor hem was zowel kunst als boeddhisme een manier van leven. In zijn lessen gingen die naadloos in elkaar over.
Monique Leferink op Reinink schreef een in memoriam voor hem in de vorm van een gedicht.

In memoriam Alvaro Cardona Hine

Monique Leferink op Reinink

 

Winter. De dood maakt schoon zei je,

eerst raakt het vel alsmaar losser,

dan laat je los.

De ketting met de amberen hanger op je beige trui,

je handen gevouwen, stil

als de keien in het water waarover je stapte,

terwijl het licht uit je hand at.

 

Je geest ademt nog, geduldig als glas

dat zich vormt naar de mond van de maker.

Je zei wat zijn wij anders

dan de geest die een schaduw op een tegel ziet

en je schilderde Droomstad IV.

 

Er is een ster naar je vernoemd, je zou erom lachen

ving het universum in een glas tequila,

rookte verder, ceci n’est pas une pipe,

tekende een meisje met een dode duif in haar handen

op de trappen van Toledo, Boeddha voor beginners,

de klank van je stok op de stenen,

je botten, je benen, de pijn.

 

Je trok de zon uit het waaiende gras, de dood werd theater,

er vielen rozen naar beneden en je las de Diamant Soetra

toen je je vriend begroef.

‘Subhuti, hoeveel mensen denken dat het individu echt bestaat?’

 

Er ligt een dik pak sneeuw op de veranda, Droomstad V.

Alvaro bij één van zijn schilderijen

Mariëtte

Mariëtte nam deel aan het tweejarige, intensieve thuistraject. Ze schreef dit stukje kort na afloop. Zij wil niet met haar achternaam of met een duidelijk herkenbare foto op een website staan.

Over het ZenLeven thuistraject

Er was eens…een ‘thuistraject’ en het kwam als geroepen.

 

Na decennia regelmatig zazen te hebben geoefend - eerst zonder religieus kader, later op de Noorder Poort - had ik het gevoel vast te zitten. Ik mediteerde dagelijks, bezocht een zengroep, deed retraites, maar toch…. Regelmatig dacht ik ‘ja ik wéét wel wat ik nu eigenlijk zou moeten doen, alleen nu maar even niet’…
Ontroerende en verhelderende ervaringen, opgedaan in retraites, vervaagden op den duur tot herinneringen, ze lééfden niet meer. Of: ík leefde ze niet meer.
Zo was het ruim twee jaar geleden.

 

Toen kwam er dat traject en het was dan wel géén sprookje, maar er waren wel overeenkomsten: ik ging op pad en ik besloot om dat zonder reserves te doen. Er vol in te gaan. Dat was belangrijk. Het heeft me geholpen om door te zetten als het moeilijk werd. Dat is ook één van de voordelen van zo’n traject: je moet dóór.  Bovendien hoefde ik niet op zoek naar een “oude wijze vrouw” die me kon begeleiden: Jigen was er van meet af aan, elke twee weken. Ik kon haar vertrouwen. Dat was belangrijk en fijn. Ik heb heel veel mogen ontvangen en kunnen delen. Daarnaast trof ik onverwacht ‘toevallige’ wegwijzers. Die kreeg ik als extraatje erbij cadeau. Soms.

Jigen leerde me om bij het bestuderen van teksten de vraag te stellen: “Wat betekent dit nú voor mij, op dit moment in mijn leven?”.

Het eerste onderwerp was de Vier Edele Waarheden, waarvan ik dacht: ja die heb ik al gehad, dat weten we nu wel… Om er vervolgens met die vraag echt in te duiken en me te laten verrassen. De tekst erover opende zich, er bleek zoveel méér diepte in te zitten dan ik had gedacht. Zo ging het ook met andere onderwerpen. Zoals de “Vier Goddelijke Verblijfplaatsen”, het laatste onderwerp, heel mooi om mee af te sluiten.

 

Terugkijkend lijk ik het eerste jaar – en wat langer - nodig te hebben gehad om een beetje los te komen.  Ik ben toen als het ware in de week gezet. Het meeste verliep in die periode geleidelijk. Behalve toen het tot me doordrong dat het uiteindelijk niet ging om dóen wat je weet dat je moet doen. Dat het een kwestie was van Zijn. Dat kwartje viel plotseling. Hoe kon ik daarmee verder? Immers: Zijn kun je niet herhalen en je kunt het niet dóen.

 

De laatste acht maanden of zo zijn minder gelijkmatig verlopen. Met stroomversnellingen en verrassingen. Zoals het plotseling doorzien van mijn rondtollende, zichzelf versterkende gedachten.  Echt te zien hoe de meeste hun oorsprong vonden in een soort ego-bescherming. Door ze te ontmaskeren bleek ik ze hun kracht te ontnemen. Maar ik merkte ook angst om die quasi-bescherming los te laten. Vrijwel tegelijk met het verlangen me ervan te bevrijden. Om vervolgens in een ruimte terecht te komen… waar ik beter kon zien, écht zien: anderen, mezelf, de héle situatie. Dat is fundamenteel anders dan me vanuit mijn eigen denkkader in een ander verplaatsen. Compassie…ik begin er iets van te begrijpen. Als er een oordeel over anderen opkomt en het me lukt dat op te merken, dan kan ik proberen los te laten en vanuit de ruimte te kijken. Het is vaak verrassend wat ik dan zie. Maar vrijblijvend is het niet: als ik het zie, moet ik er ook iets mee doen of juist niets doen. En als ik dat niet durf??? Soms openbaart zich vanzelf een oplossing. En altijd valt er iets te leren. Het resultaat is verrassend en bemoedigend tot nu toe. Ik leer mezelf anders en beter kennen

Er lijkt basaal iets veranderd: ik voel me levendiger en gelukkiger. Heb misschien iets teruggekregen wat ik kwijt was. Juist doordat ik ook veren heb moeten laten, dingen moeten opgeven die belangrijk voor me waren, maar die ik niet meer kon. Dat kwam niet door het traject, het is het leven. Pijnlijk was het wel. Inmiddels merk ik dat er door dat loslaten ruimte is ontstaan voor iets nieuws. Daar geniet ik van, speels en met kinderlijk plezier.  En daar voel ik me dan weer héél jong bij en vreugdevol.
Dat is niet statisch, het is een beweging die komt en gaat…

 

Naschrift

Eind februari kreeg ik het verzoek iets over het ZenLeven ThuisTraject te schrijven. Dat was een paar dagen nadat we hadden gehoord over Corona-besmettingen in Noord-Italië en we hadden nog geen idee van wat er op ons af zou komen. Nu mijn stukje klaar is, zitten we midden in een crisis. Waar zullen we zijn als dit gepubliceerd wordt? Misschien gebeurt dat wel helemaal niet. Of veel later. Alles is ongewis. En ik heb nog wel over vreugde geschreven. Kan dat? Is het nog wel passend?

 

Mij schiet een uitspraak van Jiun roshi te binnen, dat het erom gaat met je hele wezen een passend antwoord te kunnen geven op dát wat in het moment gevraagd wordt. Ik ben dat beter gaan begrijpen en herkennen. Het heeft me soms diep geraakt en is actueel nu.

 

Als ik nu nog aan mijn stukje moest beginnen zou ik het dan anders doen? Misschien een andere invalshoek kiezen, andere woorden, andere accenten. Maar de inhoud zou niet veranderen. Dus laat ik het zo.

 

Het traject is voor mij op de juiste tijd gekomen. Daar ben ik dankbaar voor.

Hans Reddingius

Hans Reddingius, die ook de haiku-rubriek verzorgt voor ZenLeven, nam deel aan het eenjarige basis-thuistraject. Hij schreef dit stukje in januari 2020, een klein jaar na afloop van het traject.

Na het ZenLeven Thuistraject

Vorig jaar nam ik deel aan een ZenLeven Thuistraject. Na afloop was ik best tevreden. Ik had interessant gestudeerd, en had goede oefeningen gekregen en ik dacht daar thuis goed mee verder te kunnen.

 

Maar wat gebeurde er? Al maanden staat het mediteren en studeren bij mij op een laag pitje. Toen het traject was afgelopen kreeg ik een gevoel van: “Hè, hè, nou hoeft dat niet meer. Even pauze.” En die pauze blijft maar duren. Ik heb het tamelijk druk, vind ik, en ik loop aldoor te verzinnen hoe ik wat zou kunnen minderen, maar ik vind het allemaal zo leuk. Bovendien is actief blijven op mijn leeftijd het beste om niet te snel af te takelen, zeggen ze.

Waar heb ik het dan druk mee? Na het overlijden van mijn echtgenote kwam weer een vrouw in mijn leven, en met haar een nieuw stel kinderen, kleinkinderen, vrienden en kennissen. En dan is mede door haar de muziek terug, ik probeer het blokfluiten bij te houden, de vingers worden wat stram en als ik niet regelmatig speel lukt het niet meer. Het spannendst is zangles, met ‘huiswerk’ en toepassing in een koortje. Dat koortje is de cantorij van de Remonstrantse Gemeente Groningen waar ik, ook al ten gevolge van mijn nieuwe geliefde, vriend van ben geworden. De cantorij betekent een avond in de week oefenen en ongeveer één keer in de maand meedoen in de dienst. En dat impliceert voor mij dat ik me loop te bezinnen op mijn verhouding tot het christendom. Van huis uit ben ik humanist, ik doe ook nog steeds mee met een humanistische discussieclub waar ik me nog steeds wel in thuis voel.

 

Heb ik dan niks geleerd van al die retraites en cursussen en thuistraject zenboeddhisme? Loslaten? Hoe zit dat? Ik verbeeld me dat ik er veel aan gehad heb en eigenlijk nog heb.  Dat heeft te maken met levensinstelling. Bijvoorbeeld: uitkijken met waardeoordelen. Proberen alles te zien zoals het nou eenmaal is en te ervaren zoals het zich nou eenmaal voordoet. Waardeoordelen zijn hulpmiddelen, ze helpen je als het goed is om je in te zetten voor wat de moeite waard lijkt. Als je loopt te mopperen over wat er allemaal niet deugt in de wereld, maar je hebt geen zin om er iets aan te doen of je voelt je daartoe niet bij machte, zet dan al die oordelen maar even opzij, probeer hoogstens te begrijpen hoe het zit. Je kunt bijvoorbeeld de Bergrede van Jezus door een boeddhistische bril lezen. ‘Hebt uw vijanden lief’. Lijkt absurd, is een vijand niet per definitie iemand die je niet liefhebt? Maar die zogenaamde vijand is een mens als jij, een levend wezen net zo goed als je partner, je poes en de buurman. Daarin ben je met hem/haar verbonden en als je in een situatie bent gekomen waarin je elkaar moet bevechten, kan dat misschien met respect en zelfs waardering.

 

Woorden, begrippen, redeneringen, oordelen, het zijn allemaal hulpmiddelen waarmee we ons redden in ons leven. Maar het is goed om ze te zien voor wat ze zijn: hulpmiddelen. Je kunt ze loslaten als ze niet meer nodig zijn. Daarom ben ik dol op de eerste hoofdstukjes van de Daode Jing. Het is trouwens best lastig om steeds te weten wat je nodig hebt en wat niet, en je ziet in de maatschappij dat dit tot enorme problemen kan leiden. Moet de knecht van Sinterklaas pikzwart zijn, hebben we dat echt nodig? Ik zou nooit partner, gezin, huis en haard verlaten om me in een klooster geheel te wijden aan mijn eigen spirituele ontwikkeling.

Voortdurend merk ik hoe mijn brein aan de haal gaat met plannen, herinneringen, overwegingen, verhalen die ik aan mezelf vertel (dit is er één van). De ‘mindfulness’-cursussen die ik heb gehad, bij Doshin in de Noorder Poort, en bij Annetje Brunner in Glimmen, maken dat ik mij  daarvan bewust ben, en dat ik mezelf bij de les houd. Maar het is ook een bron van ergernis, als ik weer eens een stommiteit uithaal door niet goed op te letten. Het is bij mij een beetje de aard van het beestje, en een van de dingen die ik wil leren is aanvaarden dat dat beestje nou eenmaal is zoals het is. Verlichting lijkt niet direct haalbaar, maar dat hoeft toch ook niet? Alle levende wezens bevrijden, dat boddhisattva-ideaal, ik snap er niets van en volgens mij kan dat ook helemaal niet. In de diamantsoetra staat dat, als alle levende wezens bevrijd zijn, er in feite geen enkel wezen bevrijd is omdat er nu eenmaal geen afzonderlijke zelfstandige entiteiten bestaan. Dat lijkt me een belangrijk inzicht. Is er dus sprake van een ideaal dat onhaalbaar is, maar dat men toch moet nastreven om het lijden in de wereld zo niet op te heffen, dan toch te verminderen of te beletten dat het nog erger wordt dan het al is? Is het ideaal van de uiteindelijke bevrijding van alles vergelijkbaar met het Koninkrijk Gods van de christenen dat er niet kwam en er voorlopig ook niet komt?

 

Nu schrijft Annetje Brunner (boeddhiste en mindfulnesstrainer) dat men moet ophouden zichzelf van alles kwalijk te nemen. Als iets niet lukt, niet getreurd, vriendelijk voor jezelf weer opnieuw beginnen. Dus dat mediteren, ach het komt, denk ik, wel weer terug. Maar verlichting brengt het niet teweeg – waarom zou je het dan doen als er andere leuke dingen zijn om je tijd aan te besteden? Ik ga het doen als ik er zin in heb, en verwacht dat die zin wel weer eens komt.

 

P.S.  14 maart: Inderdaad, het mediteren komt geleidelijk weer terug.

Haiku’s: ziekte en dood

Hans Reddingius (geboren in 1930) raakte in de jaren zeventig van de vorige eeuw geboeid door de Japanse versvorm haiku. Hij is al veel jaren actief lid van de Haiku Kring Nederland, en was zeven jaar lang hoofdredacteur Nederland van het Nederlands-Vlaamse haikutijdschrift Vuursteen. Sinds 1998 beoefent hij Zen, onder meer in retraites op de Noorder Poort. Hij verzorgt voor ZenLeven een haikurubriek.
Beeldredacteur Ardan Timmer gaf deze bijzondere aflevering ook op een bijzondere manier vorm.

 

Ziekte en dood

De acht haiku's zijn, in volgorde, afkomstig uit de volgende bronnen:
  1. Jac Vroemen, Domweg gelukkig. Marginale Uitgeverij Iris, 2019
  2.  W.J. van der Molen, Geeft ’t leven terug? Gedichten. De Beuk, Amsterdam 1982
  3. Haiku Een kleine regenboog. Kairos, Soest 1993
  4. Haiku Een jonge maan. Japanse haiku van de vijftiende eeuw tot heden. Keuze, inleiding en vertaling door J. van Tooren. Meulenhoff, Amsterdam 1973
  5. Shiki, Geur van chrysanten. Haiku. Vertaald uit het Japans door Henri Kerlen. Kairos, Soest 1998
  6. Wim Lofvers, SOMS weet ik het even. Een verzameling haiku. ‘t Hoge Woord, Bakhuizen 2006
  7. Issa, Een druppel plukken. Haiku. Samengesteld en vertaald uit het Japans door Henri Kerlen. Kairos, Soest 2002.
  8. W.J van der Molen, J. van Tooren en Bob Verstraete, Haiku Een vierkantje zon. Kairos, Soest 1984

Feestlunch voor bedden

Van de Stichting Vrienden van de Noorder Poort

Nieuwe bedden voor alle gastenkamers Noorder Poort

In alle kamers staan nu deze bedden

Feestelijke lunch

Op 11 januari is het project Slapen is van groot belang afgesloten met een feestelijke bijeenkomst, waarvoor alle donateurs waren uitgenodigd. Er was ook reden voor dat feest: het streefbedrag van €13.000 was binnen: voldoende voor nieuwe bedden, matrassen, kussens, beddengoed en spreien.

 

In totaal waren er zo’n zestig mensen aanwezig. In de ochtend gaf Jiun roshi een teisho over Slapend wakker worden en daarna was er een feestelijke lunch, mét optreden van een bewonerskoor (waarin ook Jiun roshi meezong).

 

Hieronder een foto-impressie:

Feestelijke lunch Noorder Poort

Boven de mooi gedekte tafels, rechts het team van serveerders

Schalen met heerlijke hapjes...

Een verrukkelijk toetje

Tijdens de maaltijd overhandigde de penningmeester van de Vriendenstichting het opgehaalde bedrag van €13.000 symbolisch aan de penningmeester van de Noorder Poort. Het symbool was een prachtig miniatuurbedje, geborduurd door de 90-jarige tante van de penningmeester van de Vriendenstichting.

Veel mensen hebben meegewerkt om dit project en de feestelijke afsluiting tot een succes te maken: Mieke Clement die het opknappen van de kamers heeft begeleid en de bedden met alles wat erbij hoort heeft uitgezocht, Marion Dijkstra die als hoofdkok voor de lunch heeft gezorgd, Martine des Tombe die als dirigent het koor heeft begeleid, en nog veel andere vrijwilligers en bewoners van de Noorder Poort.

 

Hartelijk dank aan hen allen, en vooral natuurlijk aan alle donateurs die dit project mogelijk hebben gemaakt.

Het Noorder Poort bewonerskoor zingt aan het eind van de lunch

Rohatsu 2019

De Rohatsu, die elk jaar op vele zencentra in de wereld rond 8 december gehouden wordt, is een zeer intensieve retraite. Irene Alegría tal cuál es Espinosa, een van de Spaanse meditatieleiders, deed voor de eerste keer mee en beschreef haar indrukken.

Winter op de Noorder Poort

Wat doe je in een Rohatsu?

Gedachten en indrukken van Irene Alegría tal cuál es Espinosa

 

In de zendo

De stilte en de vastberadenheid van de deelnemers, de kleuren, één zijn met iedereen, me laten dragen door de energie die ontstaat, binnen, buiten ...... door de pijn in mijn benen .... zich alsmaar verdiepend inzicht.

 

De maaltijden

Een feest voor de zintuigen.

Het geluid van de gong die ons naar de eetkamer roept,

de kruidige etensgeur bij het verlaten van de zendo,

de ruimte die zich voor mij opent met de orioki's,

de aandacht, de smaken en het mondgevoel van het eten.

 

Slapen

Het open raam en het geluid van de bomen, van de wind, van de regen.

De intense, helende warmte onder het beddengoed.

Weinig uren, veel rust.

 

Wandelingetjes

Elke dag een geschenk.

Eerst zonnige en koude dagen, met de zon die zijn best moet doen om een plek te vinden tussen de lange schaduwen van de bomen.

Dan mist en vorst die alles bedekken met wit.

Weer een dag later zachte regen en gras bedekt met glinsterende druppels.

Op een ochtend een verrassende regen van zachte en langzame bladeren.

En altijd kwam aan het eind van het kinhin-pad de boom me tegemoet, als een open hand naar de hemel.

 

De Sanzen ruimte op Noorder Poort

Sanzen

Opletten, opspringen, snel naar de uitgang en vol aandacht in de wachtkamer ....... alles is mogelijk.

Het geduld, de aandacht en het kleine hondje van Jiun roshi vervullen me met vreugde: bemoedigend.

 

Het hele huis, de bewoners en de omgeving helpen ons.

 

Bedankt

 

Ik kreeg een geschenk tijdens de "nachtzitting".

Ik ging heel moe naar bed en was niet van plan naar beneden te gaan. Toen ik al in mijn lekkere warme bed lag, herinnerde ik me wat Jiun roshi ons over Manjushri had gezegd en vroeg ik aan de bodhisattva en aan alle andere "gezegende zielen" (zo zei mijn moeder dat toen ik klein was):

"Ik ben zo moe, maar als ik door in deze nacht te mediteren iets ga begrijpen en ik mijn lichaam daarmee geen schade berokken, help me dan om wakker te worden en te gaan zitten"

En na slechts anderhalf uur slaap, het was pas tien over twaalf, werd ik volledig uitgerust wakker en was ik er klaar voor. Ik kleedde me aan, ging naar beneden en zat eerst nog even in de sanzenkamer, waar ik een kussen gevuld met boekweit uit kon proberen dat harder was dan het kussen dat ik tot dan toe had gebruikt en waarop ik verder ben blijven zitten.

De groep kwam uit de zendo, ik dronk koffie met hen en at rijk belegde crackers, we gingen mediteren en die nacht deden mijn benen geen pijn, ik was niet slaperig en de volgende dag voelde ik me goed en hoefde niet meer dan een uur te rusten. Een “geschenk”, en ik was ook iets gaan begrijpen  .....

nogmaals bedankt.

 

Zenleven Thuistraject

Nieuwe ZenLeven thuistrajecten

Vanaf 1 juni kun je je inschrijven voor een nieuwe ronde van de ZenLeven thuistrajecten, die in september zullen starten.

 

Meedoen aan een thuistraject betekent één of twee jaar intensief zen beoefenen, met persoonlijke begeleiding van een leraar bij oefeningen die je in je dagelijks leven kunt doen. Deze begeleiding gaat meestal via Skype of  Zoom.

 

Twee mensen die in 2018 meededen, hebben iets over hun ervaringen geschreven.

Mariëtte deed mee aan het intensieve traject en dat opende totaal nieuwe wegen.

Lees haar ervaringen

Hans Reddingius, die voor ZenLeven de haikurubriek verzorgt, deed mee aan het basistraject. Hij was er tevreden over, maar merkte dat hij na afloop moeite had om verder te gaan met de oefening.

Lees zijn ervaringen

Het thuistraject dat dit jaar gaat starten, wordt aangeboden in drie varianten:

 

  1. Het basis thuistraject duurt één jaar en omvat uitsluitend oefeningen voor je dagelijks leven, met persoonlijke begeleiding maar zonder programma’s op de Noorder Poort.
  2. Het intensieve thuistraject duurt twee jaar en omvat zowel een programma’s op de Noorder Poort als persoonlijke begeleiding bij oefeningen.
  3. Een vervolgtraject van één jaar voor degenen die het intensieve thuistraject 2018 hebben afgerond. Ook dit programma omvat sesshins en persoonlijke begeleiding.

Vanaf 1 juni staan alle details op onze website. We melden de opening van de inschrijving via de nieuwsbrief van de Noorder Poort. Als je die (onregelmatige) nieuwsbrief niet krijgt, kun je je daarvoor aanmelden op de startpagina van zenleven.nl.

Loopmeditatie

Loopmeditatie op de weg bij de Noorder Poort

Loopmeditatie

Door Myoko Suigen Sint

Meditatie in actie

Zazen, het zitten in meditatie, biedt een unieke gelegenheid om de geest volledig tot rust te laten komen. Dat gebeurt natuurlijk lang niet altijd: iedereen die regelmatig mediteert, weet dat de gedachten soms nog harder lijken rond te tollen dan wanneer je in beweging bent. Maar het kán wel. Je kunt het niet dóen, maar als je je met volle aandacht voor langere tijd richt op (bijvoorbeeld) het tellen of volgen van je adem, dan kán het gebeuren dat al het andere wegvalt en uiteindelijk ook je oefening verdwijnt: de geest is volledig tot rust gekomen en je zit in diepe verzonkenheid.

Het is gevaarlijk om die verzonkenheid het doel van zazen te noemen: als je op je kussen zit, is elk doel een belemmering. Maar het is wel juist om te zeggen dat zazen de gelegenheid biedt tot volledige verzonkenheid.

 

Meditatie in actie biedt je een andere gelegenheid, namelijk om een handeling met volledige overgave uit te voeren, zozeer dat je er in verdwijnt. Dat gaat verder dan aandacht. Als je met aandacht loopt, dan is er altijd nog een ik-die-loopt. Als je helemaal in het lopen verdwijnt, is er geen loper meer. Er is alleen nog lopen. Loopmeditatie (in zentaal kinhin) biedt je de gelegenheid om dat te ervaren. Het kan in principe met iedere handeling, maar met name langzame kinhin is heel geschikt. Je hebt er geen hulpmiddelen bij nodig, je hoeft er niet bij na te denken, en de traagheid van de beweging helpt ook.

 

Ook dat verdwijnen in een handeling kun je niet dóen, het kan alleen spontaan gebeuren. En ook hier kun je het best beginnen met een anker, een behulpzame oefening die je tot op zekere hoogte wél kunt doen.

 

Aanwijzingen voor langzame kinhin

Bij kinhin liggen je handen boven op elkaar op je zonnevlecht. Dat brengt vanzelf al een zekere rust en een naar-binnen-keren, net als de handhouding in zazen.

 

Langzame kinhin doe je altijd op je adem. De inademing begint wanneer één voet volledig loskomt van de grond, en de uitademing begint zodra de hiel van die voet de grond weer raakt. Die uitademing gaat dus door zolang je die voet afrolt, je gewicht naar die kant verplaatst en de andere voet losmaakt. Pas als ook de tenen van die voet loskomen, begint de inademing weer. De uitademing is daardoor vanzelf wat langer dan de inademing. Als je regelmatig loopmeditatie doet, dan gaat die adembeweging vrijwel van zelf. Je kunt net als bij zazen de adem als anker kiezen, maar ik raad dat niet per se aan. Ik geef drie suggesties voor andere oefeningen tijdens het lopen.

 

De eerste oefening is om je aandacht op de voetzolen te richten en wel steeds die van de neerkomende voet: voel hoe die de grond raakt, vanaf de hiel tot de teen, en dan even het hele gewicht van je lichaam draagt. En dan gaat je aandacht over naar de andere voet, die nu neerkomt.

 

Een variatie is je aandacht te richten op één voet en die helemaal te volgen: hoe eerst de hiel de grond raakt, en dan de rest van de voet, hoe het gewicht steeds meer op die voet komt tot die het hele lichaam draagt en hoe dan het gewicht weer langzaam minder wordt zodat die voet uiteindelijk los kan komen van de grond en zonder enig gewicht door de ruimte beweegt.

 

Een derde oefening richt zich niet op de voeten, maar op je buik, op je centrum (je hara of tan tiën). Stel je voor dat je loopt door dat centrum naar voren te verplaatsen (ik las ooit ergens de aanwijzing: loop alsof je een laag karretje met je buik vooruitduwt). Je zal merken dat het zich niet recht vooruit kan verplaatsen: het maakt een zigzag-beweging, zoals in de figuur hier links.

En het is ook niet steeds in beweging: als je op één been staat, op de omslagpunten van de zigzag (zie de zwarte punten in de figuur), staat het centrum stil.

Probeer het maar eens uit!

 

Tot slot kun je je ook nog richten op de beweging van het lichaam als geheel. Dat is moeilijker dan de eerste drie oefeningen, want het geeft je een minder stevig anker. Je bent je dan bewust van alles wat in je lichaam gebeurt zonder je aandacht echt te richten: er is de adembeweging, de voeten, de handen op je zonnevlecht... alles wat zich aandient zie je en je laat het weer gaan.

 

Net als bij zitmeditatie zul je merken dat je afgeleid wordt door gedachten. En je gaat daar op dezelfde manier mee om: als je dat merkt, ga je terug naar de oefening die je hebt gekozen. En net als bij zitmeditatie kan het dan gebeuren dat wat eerst saai was, alsmaar interessanter en in zekere zin intiemer wordt - die volledige aandacht voor die voetzolen, of voor dat centrum dat zich verplaatst. En dan, zonder dat je daar bewust naar hebt gestreefd, is de loper opeens verdwenen in het lopen.

 

Veel plezier ermee!